Bloemen

Bloemen, wie is er niet groot mee geworden?
Wij hadden thuis naast de voordeur twee gemetselde bloembakken, aan iedere kant een.
En er stonden in de zomer ook altijd bloeiende bloemetjes in.
Mijn vader deed dat heel zorgvuldig en het was ook mooi om te zien.
Maar wat ik zo jammer vond: het waren altijd dezelfde bloemen, ieder jaar weer!
Het waren ALTIJD rode salvia's en blauwe lobelia's.
En ik nam me (toen al) voor om die bloemetjes zelf NOOIT te planten en dat heb ik ook niet gedaan!
Langs het tuinpad van de grote achtertuin stonden dahlia's in alle vormen en kleuren. Prachtig!
Maar mijn broers en ik hadden ieder ook een 'eigen' tuintje; een lapje grond in onze grote tuin, waar we mee mochten doen wat we wilden!
Wat mijn broers ermee gedaan hebben weet ik niet meer, maar ik was er heel blij mee!
En ik was heel fanatiek: wat heb ik een zorg besteed aan die paar vierkante meters!
Ieder plantje en ieder zaadje werd van dag tot dag gecontroleerd en toegesproken!
En wat een feest als ik een groen puntje zag dat er de vorige dag nog niet was!
Of als het eerste bloemetje zich liet zien: NIET te geloven: wat een mooi moment.
Mijn lievelingsbloemen, helemaal zelf opgekweekt uit gekregen zaad, waren roze en wit:
ik noemde ze mijn 'tuintjebloemen'.
Tot op de dag van vandaag weet ik nog niet hun echte naam.
Maar is dat erg?
Als ik ze ergens in een tuin zie staan, denk ik toch automatisch: KIJK, TUINTJEBLOEMEN!
Wat zou het leuk zijn als ze ook op de Floriade zouden staan!
MIJN dag zou niet meer stuk kunnen!
Ik verheug me er nu al op!

Ria Francot
KVG Geleen